Επιστολή - Καταγγελία: Τα ηλεκτρικά πατίνια και η ανεξέλεγκτη χρήση τους

Η ραγδαία εξάπλωση της μικροκινητικότητας στις σύγχρονες πόλεις παρουσιάζεται ως μια «πράσινη» και προοδευτική πραγματικότητα, ωστόσο η κατάσταση με τα ηλεκτρικά πατίνια φαίνεται να έχει ξεφύγει από κάθε όριο ελέγχου.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια εναλλακτική λύση μετακίνησης, έχει μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη αστική ασυδοσία. Η συνύπαρξη πεζών, ηλικιωμένων και ατόμων με αναπηρία με τα εκατοντάδες διάσπαρτα πατίνια έχει εξελιχθεί σε έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης πάνω στα πεζοδρόμια, αναδεικνύοντας ένα σοβαρό θεσμικό κενό που εκθέτει σε κίνδυνο τους πολίτες.

Ο συνδημότης μας, Ρήγας Κούτζος, με μια καυστική και απόλυτα τεκμηριωμένη επιστολή, θέτει προ των ευθυνών τους τη δημοτική αρχή και τις εταιρείες, αναρωτώμενος για το οικονομικό και κοινωνικό κόστος αυτής της άναρχης δραστηριότητας.

Η Επιστολή - Καταγγελία

Αξιότιμοι, συνδημοτες

Η Νέα Σμύρνη, μια πόλη που υποτίθεται πως σέβεται τον πεζό, τον ηλικιωμένο και το άτομο με αναπηρία, έχει καταφέρει κάτι μοναδικό: να μετατρέψει τον δημόσιο χώρο σε πεδίο ανεξέλεγκτης απόθεσης ενοικιαζόμενων ηλεκτρικών πατινιών.

Πατίνια παρατημένα με αξιοσημείωτη αδιαφορία: μπροστά σε ράμπες ΑΜΕΑ, πάνω σε οδηγούς τυφλών, στη μέση πεζοδρομίων που μετά βίας χωρά ένας άνθρωπος. Η λύση που προσφέρεται στους πολίτες είναι απλή: Κατεβείτε στον δρόμο και καλή τύχη. Αν επιβιώσετε, κερδίσατε άλλη μια βόλτα στη «φιλική πόλη».

Και εδώ γεννιέται το αναπόφευκτο ερώτημα: Ο Δήμος εισπράττει κάτι από αυτή τη δραστηριότητα;

Διότι, αν τα καφέ χρεώνονται περίπου 200€ το τετραγωνικό μέτρο για τραπεζοκαθίσματα, εδώ έχουμε επιχειρήσεις που καταλαμβάνουν πεζοδρόμια, πάρκα και πλατείες ολόκληρες — χωρίς οριοθέτηση, χωρίς άδεια ορατή, χωρίς έλεγχο. Μια πρωτοποριακή μορφή επιχειρηματικότητας: πλήρης κατάληψη δημόσιου χώρου με μηδενικό κόστος.

Στην πόλη κυκλοφορούν τουλάχιστον 800 πατίνια από 3 διαφορετικές εταιρείες, με έσοδα που μόνο αμελητέα δεν είναι. Παρ’ όλα αυτά:

• Νοικιάζονται σε ανήλικα παιδιά.

• Κυκλοφορούν ανάμεσα σε αυτοκίνητα, σαν να πρόκειται για δοκιμή αντοχής οδηγών και πεζών.

• Δεν παρέχεται κράνος.

• Δεν φέρουν αριθμούς κυκλοφορίας.

• Δεν είναι σαφές αν είναι ασφαλισμένα.

• Αναπτύσσουν ταχύτητες άνω των 25 χλμ/ώρα.

Και όλα αυτά με όρθια θέση οδήγησης, η οποία σε κάθε απότομο φρενάρισμα ή εμπόδιο στέλνει τον αναβάτη πρώτο με το κεφάλι. Ένα θαυμάσιο πείραμα φυσικής, μέχρι να έρθει η σύγκρουση — τότε το πείραμα περνά στο ΕΚΑΒ.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι ποιος το αγνοεί.

• Ποιος ελέγχει αυτές τις εταιρείες;

• Ποιος επιτρέπει τη χρήση δημόσιου χώρου χωρίς αντίτιμο;

• Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν –όχι αν– συμβεί το σοβαρό ατύχημα;

Διότι προς το παρόν, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: μια ιδιωτική επιχείρηση με τεράστια έσοδα, μηδενική υποχρέωση και πλήρη μετακύλιση του κινδύνου στους πολίτες.

Ίσως, μέχρι να δοθούν απαντήσεις, να τοποθετηθεί μια απλή πινακίδα σε κάθε πεζοδρόμιο:

«Προσοχή: κυκλοφορούν πατίνια. Ο πεζός κινείται με δική του ευθύνη.»

Με την ελπίδα ότι η αδράνεια δεν θα συνεχίσει να παρουσιάζεται ως πολιτική επιλογή.

Ένας πολίτης που ακόμα περπατά — προς το παρόν.

Ρήγαs Κούτζοs

Αστική ασυδοσία

Η επιστολή του κ. Κούτζου δεν αποτελεί απλώς μια διαμαρτυρία, αλλά μια ακτινογραφία της αστικής ασυδοσίας που βιώνουμε. Το ζήτημα της ισονομίας που εγείρει είναι καταλυτικό: Πώς είναι δυνατόν ένας καταστηματάρχης να πληρώνει για κάθε εκατοστό πεζοδρομίου και μια επιχείρηση να «σταθμεύει» το εμπόρευμά της δωρεάν πάνω σε οδηγούς τυφλών;

Η ασφάλεια των ανηλίκων και η έλλειψη κράνους μετατρέπουν τα πατίνια σε «κινητές βόμβες», ενώ η απουσία αριθμών κυκλοφορίας δημιουργεί ένα καθεστώς ανομίας και ατιμωρησίας. Ο Δήμος Νέας Σμύρνης οφείλει να απαντήσει αν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, αν εισπράττονται τέλη κατάληψης κοινόχρηστου χώρου και κυρίως πώς σκοπεύει να προστατεύσει το δικαίωμα των πολιτών στην ελεύθερη και ασφαλή μετακίνηση.

Η όποια τεχνολογία οφείλει να εξυπηρετεί τους δημότες, όχι να τους δημιουργεί νέα προβλήματα.