Τζένη Βάνου: 12 χρόνια από τη σιωπή του «χρυσού αηδονιού»
- Νέοι Ορίζοντες της Νέας Σμύρνης
- 5 Φεβ
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Συμπληρώνονται σήμερα δώδεκα χρόνια από το πρωινό εκείνο της 5ης Φεβρουαρίου του 2014, όταν η ελληνική μουσική σκηνή έχασε μία από τις πιο συγκλονιστικές φωνές της: αυτή της Τζένης Βάνου.
Η Τζένη Βάνου, η γυναίκα που ταύτισε το όνομά της με τον απόλυτο ερωτικό λυγμό, έφυγε από τη ζωή το 2014 αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που παραμένει αξεπέραστη, όχι μόνο για την υπέροχη φωνή της, αλλά και για το σπάνιο ήθος και την ταπεινότητα που επέδειξε μέχρι την τελευταία της πνοή.
Η καριέρα της
Η Ευγενία Βραχνού, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1939 σε μια εποχή που τα όνειρα για μια καριέρα στο τραγούδι θεωρούνταν απαγορευμένα για μια κοπέλα της δικής της ανατροφής. Ο πατέρας της, ένας άνθρωπος αυστηρών αρχών, στάθηκε το πρώτο μεγάλο εμπόδιο, αναγκάζοντας τον Γεράσιμο Λαβράνο να της δώσει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Βάνου» για να την προστατεύσει από την οικογενειακή οργή.
Όμως η μοίρα είχε ήδη αποφασίσει. Η γνωριμία της με τον Μίμη Πλέσσα στάθηκε η ληξιαρχική πράξη γέννησης μιας μεγάλης σταρ. Ο Πλέσσας δεν είδε μόνο μια φωνή με απίστευτο εύρος, αλλά μια ψυχή που μπορούσε να μετατρέψει κάθε στίχο σε προσωπική εξομολόγηση.
Η δεκαετία του ’60 ήταν η χρυσή εποχή της στο ελαφρό τραγούδι. Με το Α’ βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1964 για το τραγούδι «Τώρα», η Βάνου έγινε η μούσα των μεγαλύτερων συνθετών.
Όταν το ελαφρό τραγούδι άρχισε να παρακμάζει, η Βάνου δεν δίστασε να τσαλακωθεί. Με την παρότρυνση του Τόλη Βοσκόπουλου πέρασε στο λαϊκό ρεπερτόριο, αποδεικνύοντας ότι μια μεγάλη φωνή δεν φυλακίζεται σε είδη. Επιτυχίες όπως το «Αγόρι μου» και το «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» έγιναν ύμνοι, καθιερώνοντάς την ως την απόλυτη ερμηνεύτρια του πάθους.
Μοναδικό της μέλημα τα δυο της παιδιά
Ωστόσο, η ζωή της δεν είχε την ίδια λάμψη με τις μαρκίζες των θεάτρων. Πίσω από τα χειροκροτήματα, η Τζένη βίωνε τη σκληρή πραγματικότητα ενός κακοποιητικού γάμου. Για επτά ολόκληρα χρόνια υπέμενε σωματική και ψυχολογική βία, κρύβοντας τα σημάδια κάτω από το μακιγιάζ και τα ακριβά υφάσματα, προκειμένου να μεγαλώσει τα δύο της παιδιά, τον Μιχάλη και την Αθηνά - βέροι Νεοσμυρνιώτες και οι δυο. Η μητρότητα ήταν για εκείνη η μοναδική αδιαπραγμάτευτη αξία, γεγονός που την οδήγησε να αρνηθεί ακόμα και το άνοιγμα μιας διεθνούς καριέρας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ζωή της στη Νέα Σμύρνη
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Τζένη Βάνου παρέδωσε ένα ακόμα μάθημα αξιοπρέπειας. Αποσυρμένη από τις πίστες που είχαν πλέον αλλοιωθεί από την αγένεια και τον θόρυβο, επέλεξε τη γαλήνη της Νέας Σμύρνης.
Εκεί, μαζί με τον γιο της, Μιχάλη Ρηγόπουλο, λειτουργούσε ένα μίνι μάρκετ, το «Τζένης Μάρκετ». Ήταν μια εικόνα που ξένισε πολλούς, αλλά για την ίδια ήταν η φυσική εξέλιξη μιας γυναίκας που ποτέ δεν είδε τον εαυτό της ως είδωλο, αλλά ως μια εργαζόμενη μητέρα. Εξυπηρετούσε τους πελάτες με το ίδιο ζεστό χαμόγελο, χωρίς να την απασχολεί η σύγκριση με το ένδοξο παρελθόν.
Στο σπίτι της στη Νέα Σμύρνη συχνά συναντιούνταν κάποις κυρίες της περιοχής και έπαιζαν μπιρίμπα μέχρι πρωίας. Στενή της φίλη υπήρξε και η εκδότρια της εφημεριδας "Νέοι Ορίζοντες" Τότα Ηλιάδου.
Το τέλος και το ανεξίτηλο αποτύπωμά της στο ελληνικό τραγούδι
Η μάχη με τον καρκίνο ήταν σύντομη και άνιση. Ακόμα και τότε, η Τζένη Βάνου αντιμετώπισε το τέλος με τη χριστιανική πίστη που πάντα την όπλιζε και την παρηγορούσε.
Σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά, η φωνή της συνεχίζει να ηχεί στα ραδιόφωνα και στα σπίτια μας. Μια φωνή που δεν παλιώνει, γιατί κουβαλάει μέσα της την αλήθεια μιας γυναίκας που αγάπησε πολύ, πόνεσε πολύ και δεν ντράπηκε ποτέ να ζητήσει ή να δώσει συγχώρεση.
Η Τζένη Βάνου δεν ήταν απλώς μια τραγουδίστρια· ήταν ο λυγμός μιας ολόκληρης εποχής που αρνείται να ξεχαστεί.
